Tigsisingkong Pamamahala

Sa bayang lugaming inaapi ng todo,

Pilitin mang bumangon hindi na matanto,

Paano’y sinantabi ng mga lider nito,

Ang mga mamamayan, yaman ng estado.

 

Saan man bumaling iyong mababanaag,

Lahat ng sakripisyo’y ‘di sumasapat,

Ang bawat singkong nagmula sa pagsisikap,

Kapalit ay serbisyong, pulitiko’ng mas umaangat.

 

Sisikat din ang araw dito sa silangan,

Pangarap na makaahon ang siyang pinanghahawakan,

Mga manggagawang nababaon sa kahirapan,

Kailan ba makaaalis sa lusak ng kasalukuyan?

 

Nasa’n ang nasyonalismong sa ati’y ipinamana?

Binago ng mundo ang nakikita ng mga mata,

Mas matimbang kung lilimiin, ang pamumulitika,

Kaysa pagsilbihan, bayang nilubog ng tadhana.

 

Oo ikaw, kayo ang namamahala,

Ang siyang dapat magtanggol at dapat mangalaga,

Ngunit taliwas ang hangarin sa puso’y nakikita,

Ang ibalik sa kulungan ang ginintuang agila.

 

Huwag sanang masilaw at magbulag-bulagan,

Sa tunay na halaga ng paglilingkod sa bayan,

Huwag sanang malimot ang mga mamamayan,

Huwag sanang malimot ang perlas ng silangan.

Advertisements

Perlas

Walang sisidlan

Ang puso kong ito

Nakikiramdam, nakatitig

Dito sa mundo

 

Minamasdan ang galaw

Ng bawat tao

Nasasaktan, nahihirapan

Sa pagdarahop ng Pilipino

 

Nagbubunyi, nasisiyahan

Sa tagumpay ng bayan ko

Nagagalit, napopoot

Sa lahat ng panloloko

 

Ang puso kong ito ay hindi akin

Hindi rin ito masasabing iyo

Maaaring angkinin

Ng kahit na sino

 

Ang puso kong itong

Walang sisidlan

Walang katawan

Ito ay ang Perlas ng Silangan