Tigsisingkong Pamamahala

Sa bayang lugaming inaapi ng todo,

Pilitin mang bumangon hindi na matanto,

Paano’y sinantabi ng mga lider nito,

Ang mga mamamayan, yaman ng estado.

 

Saan man bumaling iyong mababanaag,

Lahat ng sakripisyo’y ‘di sumasapat,

Ang bawat singkong nagmula sa pagsisikap,

Kapalit ay serbisyong, pulitiko’ng mas umaangat.

 

Sisikat din ang araw dito sa silangan,

Pangarap na makaahon ang siyang pinanghahawakan,

Mga manggagawang nababaon sa kahirapan,

Kailan ba makaaalis sa lusak ng kasalukuyan?

 

Nasa’n ang nasyonalismong sa ati’y ipinamana?

Binago ng mundo ang nakikita ng mga mata,

Mas matimbang kung lilimiin, ang pamumulitika,

Kaysa pagsilbihan, bayang nilubog ng tadhana.

 

Oo ikaw, kayo ang namamahala,

Ang siyang dapat magtanggol at dapat mangalaga,

Ngunit taliwas ang hangarin sa puso’y nakikita,

Ang ibalik sa kulungan ang ginintuang agila.

 

Huwag sanang masilaw at magbulag-bulagan,

Sa tunay na halaga ng paglilingkod sa bayan,

Huwag sanang malimot ang mga mamamayan,

Huwag sanang malimot ang perlas ng silangan.

Kabalintunaan

Pagod na akong humiyaw,

Kahit walang isinisigaw.

Pagod na akong tumingin,

Kahit walang maabot ng tingin.

 

Pagod na akong makinig,

Kahit walang naririnig.

Pagod na akong maghabol,

Kahit walang hinahabol.

 

Pagod na akong maghintay,

Kahit walang hinihintay.

Pagod na akong mag-isip,

Kahit walang iniisip.

 

Pagod na akong mabuhay,

Kahit na takot mamatay,

Pagod na akong magpanggap,

Sa mundong hindi ako matanggap.